From 0c374fed99fd02898d2589253ecc845756d4fe13 Mon Sep 17 00:00:00 2001 From: Zareian Date: Tue, 15 Sep 2026 17:58:33 +0330 Subject: [PATCH] default the env template to DEBUG off MIME-Version: 1.0 Content-Type: text/plain; charset=UTF-8 Content-Transfer-Encoding: 8bit `.env.example` روی هر دو ماشین کپی می‌شود — لپ‌تاپِ توسعه‌دهنده و سرور — و مقدارش 1 بود. همان فایل روی سرورِ عمومی نشست و ماه‌ها آنجا ماند، با کدِ ورودِ 0000 باز برای هر شماره‌ای. پیش‌فرض باید حالتی باشد که فراموش کردنش بی‌خطر بماند: 0 روی لپ‌تاپ فقط یعنی خطاها خلاصه‌ترند، ولی 1 روی سرور یعنی هر کسی می‌تواند به‌جای هر کاربری وارد شود. هزینهٔ این دو اشتباه قابلِ مقایسه نیست. DEBUG جای دیگری هم تعریف نشده: `DJANGO_DEBUG` فقط از محیط خوانده می‌شود و `.env` در gitignore است، پس هیچ کامیتی حالتِ هیچ ماشینی را عوض نمی‌کند. Co-Authored-By: Claude Opus 5 --- .env.example | 13 +++++++++---- 1 file changed, 9 insertions(+), 4 deletions(-) diff --git a/.env.example b/.env.example index cb118b8..df99e99 100644 --- a/.env.example +++ b/.env.example @@ -13,14 +13,19 @@ # ----------------------------------------------------------------------- # پایه # ----------------------------------------------------------------------- -# DEBUG=1 حالتِ توسعه است: خطاها کامل دیده می‌شوند و اپ راحت‌تر بالا می‌آید. +# DEBUG اینجا عمداً 0 است. # -# ⚠️ روی سرورِ عمومی دو ریسک دارد: +# این فایل هم روی لپ‌تاپِ توسعه‌دهنده کپی می‌شود هم روی سرور، و حالتِ پیش‌فرض +# باید آنی باشد که اگر کسی فراموشش کند، بی‌خطر بماند. یک بار همین فایل با +# مقدارِ 1 روی سرور نشست و ماه‌ها آنجا ماند. +# +# ⚠️ DEBUG=1 روی سرورِ عمومی دو ریسک دارد: # • صفحه‌های خطا کلِ تنظیمات و traceback را نشان می‌دهند # • کدِ ورودِ آزمایشیِ 0000 برای هر شماره‌ای پذیرفته می‌شود، یعنی هر # کسی می‌تواند به‌جای هر کاربری وارد شود -# تا وقتی کاربرِ واقعی ندارید اشکالی ندارد؛ قبل از اولین کاربرِ واقعی 0 کنید. -DJANGO_DEBUG=1 +# +# روی ماشینِ خودتان (و فقط آنجا) این را 1 کنید تا خطاها کامل دیده شوند. +DJANGO_DEBUG=0 # خالی بگذارید تا خودش ساخته و در .django_secret_key ذخیره شود. DJANGO_SECRET_KEY=