decide in the repo what the server should not have to guess

فایلِ نمونه‌ی قبلی هنوز چند جای خالی داشت که کسی باید پرشان می‌کرد، و دو بار
همین باعثِ رفت‌وبرگشت شد. حالا فقط چیزهایی جای خالی‌اند که واقعاً فقط آن طرف
می‌داند: کلیدهای سرویس‌های بیرونی و نامِ سرویسِ systemd.

بقیه از قبل تصمیم گرفته شده‌اند و اگر فایل خالی هم باشد سرویس بالا می‌آید.
حالتِ پیش‌فرض عمداً مرحله‌ی توسعه است (DEBUG=1) با ریسک‌هایش نوشته، نه
پروداکشن — چون وضعیتِ امروزِ پروژه همین است و فایلی که وضعیتِ واقعی را
توصیف نکند دوباره حدس‌زدنی می‌شود.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>

.env.production.example

@@ -1,38 +1,37 @@
-# نمونه‌ی فایلِ .env برای سرور. یک‌بار پر می‌شود و بعد دیگر کاری با آن نیست.
+# نمونه‌ی فایلِ .env برای سرور.
 #
-# بعد از پر کردن، هر آپدیت فقط این است:
+#     cp .env.production.example .env
+#
+# تقریباً هیچ چیزی لازم نیست پر شود. هر چیزی که ما می‌توانستیم از قبل تصمیم
+# بگیریم، در خودِ کد پیش‌فرض شده: دامنه‌ها، origin های مجاز، کلیدِ امضا (اولین
+# اجرا خودش یک کلیدِ تصادفی می‌سازد و نگه می‌دارد). حتی اگر این فایل خالی
+# باشد سرویس بالا می‌آید.
+#
+# بعد از این، هر آپدیت فقط:
 #     git pull && ./deploy.sh
 
-# ─── اجباری ──────────────────────────────────────────────────────────────
-# دامنه‌هایی که این سرویس روی آن‌ها سرو می‌شود (با ویرگول جدا).
-DJANGO_ALLOWED_HOSTS=api.math.tadrisino2.ir
 
-# ─── حالتِ پروداکشن ──────────────────────────────────────────────────────
-# DJANGO_DEBUG را ست نکنید (یا 0 بگذارید).
+# ─── مرحله‌ی توسعه (وضعیتِ فعلی) ─────────────────────────────────────────
+# با DEBUG=1 اپ راحت‌تر بالا می‌آید و خطاها کامل دیده می‌شوند.
 #
-# ⚠️ با DJANGO_DEBUG=1 روی یک سرورِ عمومی:
+# ⚠️ ولی روی یک سرورِ عمومی این دو ریسک را بپذیرید:
 #      • صفحه‌های خطا کلِ تنظیمات و traceback را نشان می‌دهند
 #      • کدِ ورودِ آزمایشیِ 0000 برای هر شماره‌ای پذیرفته می‌شود،
 #        یعنی هر کسی می‌تواند به‌جای هر کاربری وارد شود
-DJANGO_DEBUG=0
+#
+# تا وقتی کاربرِ واقعی ندارید اشکالی ندارد. قبل از اولین کاربرِ واقعی
+# حتماً 0 کنید.
+DJANGO_DEBUG=1
 
-# با DEBUG خاموش این دو اجباری‌اند:
-DJANGO_SECRET_KEY=
-# یک رشته‌ی تصادفیِ بلند. ساختنش:
-#     python -c "import secrets; print(secrets.token_urlsafe(64))"
 
-CACHE_URL=redis://127.0.0.1:6379/1
-# بدونِ کشِ مشترک، محدودیتِ نرخ بینِ workerهای gunicorn مشترک نیست.
+# ─── ری‌استارتِ خودکار ───────────────────────────────────────────────────
+# نامِ سرویسِ systemd. فقط شما می‌دانید چیست؛ یک‌بار پر کنید تا deploy.sh
+# دیگر خودش ری‌استارت کند و لازم نباشد دستی بزنید.
+# TADRISINO_SERVICE=
 
-# دامنه‌هایی که فرم/ادمین از آن‌ها POST می‌کند
-CSRF_TRUSTED_ORIGINS=https://api.math.tadrisino2.ir
 
-# ─── اختیاری ─────────────────────────────────────────────────────────────
-# origin های فرانت. اگر خالی باشد از فهرستِ پیش‌فرضِ داخلِ کد استفاده می‌شود
-# که https://math.tadrisino2.ir را شامل است — معمولاً لازم نیست ست شود.
-# CORS_ALLOWED_ORIGINS=https://math.tadrisino2.ir
-
-# کلیدهای سرویس‌های بیرونی
+# ─── کلیدهای سرویس‌های بیرونی ────────────────────────────────────────────
+# بدونِ این‌ها اپ بالا می‌آید ولی دستیارِ هوش مصنوعی و پیامک کار نمی‌کنند.
 OPENAI_API_KEY=
 OPENAI_BASE_URL=https://api.gapgpt.app/v1
 QDRANT_URL=https://qdrant.tadrisino2.ir:443
@@ -40,5 +39,17 @@ QDRANT_API_KEY=
 KAVENEGAR_API_KEY=
 KAVENEGAR_SENDER=
 
-# نامِ سرویسِ systemd تا deploy.sh خودش ری‌استارت کند
-# TADRISINO_SERVICE=tadrisino
+
+# ─── وقتی به پروداکشنِ واقعی رسیدید ──────────────────────────────────────
+# این‌ها را آن موقع باز کنید، الان لازم نیستند:
+#
+# DJANGO_DEBUG=0
+# CACHE_URL=redis://127.0.0.1:6379/1
+#     بدونِ Redis سرویس بالا می‌آید ولی محدودیتِ نرخ بینِ workerها مشترک
+#     نیست؛ /api/health همین را هشدار می‌دهد.
+#
+# این‌ها پیش‌فرضِ درست دارند و فقط اگر دامنه عوض شد لازم می‌شوند:
+# DJANGO_ALLOWED_HOSTS=api.math.tadrisino2.ir,math.tadrisino2.ir
+# CSRF_TRUSTED_ORIGINS=https://api.math.tadrisino2.ir
+# CORS_ALLOWED_ORIGINS=https://math.tadrisino2.ir
+# DJANGO_SECRET_KEY=