"""
شناسه‌ی نمایشیِ کاربر («User482917») به‌جای شماره‌ی ردیفِ دیتابیس.

شناسه‌ی خام («۱۰») هم کوچک و بی‌اعتبار دیده می‌شد، هم می‌گفت اپ چند کاربر دارد. این شکل
شش‌رقمی و ثابت است و از خودِ id ساخته می‌شود، پس ستونی در دیتابیس لازم ندارد:

    code = 100000 + (id × 7919) mod 900000

۷۹۱۹ با ۹۰۰۰۰۰ هیچ مقسومِ علیهِ مشترکی ندارد، پس تا ۹۰۰ هزار کاربر هیچ دو کاربری یک کد
نمی‌گیرند و کد به id برمی‌گردد (`decode`)؛ پنلِ ادمین با همین کاربر را پیدا می‌کند. این رمز
نیست: هر کس فرمول را بداند id را درمی‌آورد. فقط برای نمایش و پشتیبانی است، نه دسترسی.
"""
import re

PREFIX = 'User'
_MOD = 900_000
_MUL = 7919
_INV = pow(_MUL, -1, _MOD)
_PATTERN = re.compile(rf'^\s*(?:{PREFIX})?\s*(\d{{6}})\s*$', re.IGNORECASE)


def encode(user_id: int) -> str:
    return f'{PREFIX}{100_000 + (user_id * _MUL) % _MOD}'


def decode(code: str) -> int | None:
    """«User482917» یا «482917» → id؛ None اگر شکلش این نیست."""
    match = _PATTERN.match(code or '')
    if not match:
        return None
    user_id = ((int(match.group(1)) - 100_000) * _INV) % _MOD
    return user_id or None