default the env template to DEBUG off

`.env.example` روی هر دو ماشین کپی می‌شود — لپ‌تاپِ توسعه‌دهنده و سرور — و
مقدارش 1 بود. همان فایل روی سرورِ عمومی نشست و ماه‌ها آنجا ماند، با کدِ
ورودِ 0000 باز برای هر شماره‌ای.

پیش‌فرض باید حالتی باشد که فراموش کردنش بی‌خطر بماند: 0 روی لپ‌تاپ فقط یعنی
خطاها خلاصه‌ترند، ولی 1 روی سرور یعنی هر کسی می‌تواند به‌جای هر کاربری وارد
شود. هزینهٔ این دو اشتباه قابلِ مقایسه نیست.

DEBUG جای دیگری هم تعریف نشده: `DJANGO_DEBUG` فقط از محیط خوانده می‌شود و
`.env` در gitignore است، پس هیچ کامیتی حالتِ هیچ ماشینی را عوض نمی‌کند.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>

.env.example

@@ -13,14 +13,19 @@
 # -----------------------------------------------------------------------
 # پایه
 # -----------------------------------------------------------------------
-# DEBUG=1 حالتِ توسعه است: خطاها کامل دیده می‌شوند و اپ راحت‌تر بالا می‌آید.
+# DEBUG اینجا عمداً 0 است.
 #
-# ⚠️ روی سرورِ عمومی دو ریسک دارد:
+# این فایل هم روی لپ‌تاپِ توسعه‌دهنده کپی می‌شود هم روی سرور، و حالتِ پیش‌فرض
+# باید آنی باشد که اگر کسی فراموشش کند، بی‌خطر بماند. یک بار همین فایل با
+# مقدارِ 1 روی سرور نشست و ماه‌ها آنجا ماند.
+#
+# ⚠️ DEBUG=1 روی سرورِ عمومی دو ریسک دارد:
 #      • صفحه‌های خطا کلِ تنظیمات و traceback را نشان می‌دهند
 #      • کدِ ورودِ آزمایشیِ 0000 برای هر شماره‌ای پذیرفته می‌شود، یعنی هر
 #        کسی می‌تواند به‌جای هر کاربری وارد شود
-# تا وقتی کاربرِ واقعی ندارید اشکالی ندارد؛ قبل از اولین کاربرِ واقعی 0 کنید.
+#
-DJANGO_DEBUG=1
+# روی ماشینِ خودتان (و فقط آنجا) این را 1 کنید تا خطاها کامل دیده شوند.
+DJANGO_DEBUG=0
 
 # خالی بگذارید تا خودش ساخته و در .django_secret_key ذخیره شود.
 DJANGO_SECRET_KEY=