دو شکاف که وقتی آدم‌های دیگر به پروژه وصل می‌شوند مهم‌تر می‌شوند.
کوکیِ نشستِ پنلِ ادمین و توکنِ CSRF بدونِ پرچمِ secure رد و بدل می‌شدند.
احرازِ هویتِ خودِ API کوکی نیست و این‌ها فقط برای ادمین‌اند — یعنی دقیقاً
همان‌جایی که اعتبارنامه‌ی واقعی وارد می‌شود. حالا خارج از DEBUG امن‌اند، و
SECURE_PROXY_SSL_HEADER هم اضافه شد چون TLS روی nginx تمام می‌شود و بدونش
جنگو درخواست را HTTP می‌بیند و کوکیِ امن اصلاً ست نمی‌شود.
SECURE_SSL_REDIRECT و HSTS عمداً روشن نشدند: اولی پشتِ پراکسیِ بدتنظیم
حلقه‌ی ریدایرکت می‌سازد و کلِ سایت را می‌خواباند، دومی در مرورگرِ کاربر کش
می‌شود و عملاً برگشت‌ناپذیر است. هر دو تصمیمِ زیرساختی‌اند نه کد.
/api/health حالا ترافیک را هم گزارش می‌دهد: تعدادِ کاربر، فعال‌های ۲۴ ساعتِ
اخیر، و زمانِ آخرین فعالیت. تا امروز هیچ راهی نبود از بیرون بفهمیم فرانت
واقعاً به سرور رسیده یا نه — باید منتظر می‌ماندیم کسی بگوید. فقط شمارش و
زمان؛ تست جداگانه بررسی می‌کند هیچ شماره یا نامی بیرون نرود.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
پیش‌فرض‌های دیروز روی یک سرورِ تازه کار می‌کردند ولی روی سرورِ واقعی نه، و
تستِ با .env واقعی نشانش داد: هر دو حالتِ شایع خنثی‌شان می‌کرد.
مقدارِ موجود ولی ناقص: .env سرور از قبل
DJANGO_ALLOWED_HOSTS=localhost,127.0.0.1 دارد. چون مقدار خالی نبود، کاملاً
جایگزینِ پیش‌فرض می‌شد و دامنه‌ی api.math.tadrisino2.ir باز هم غایب می‌ماند —
یعنی همان «Disallowed Host» قبلی، و باز هم ویرایشِ دستیِ فایل. حالا
دامنه‌های خودمان به مقدارِ محیطی اضافه می‌شوند نه جایگزینش؛ همین برای
CSRF_TRUSTED_ORIGINS و CORS_ALLOWED_ORIGINS هم اعمال شد.
مقدارِ موجود ولی خالی: PUBLIC_BASE_URL در .env هست و خالی است، و
os.environ.get فقط وقتی کلید *نباشد* پیش‌فرض می‌دهد. نتیجه‌اش paymentUrl
نسبی و callbackِ خالیِ زرین‌پال بود — خرابی‌ای که فقط موقعِ اولین پرداختِ
واقعی معلوم می‌شود. حالا مقدارِ خالی هم به پیش‌فرض می‌افتد.
این سه‌تا همان‌هایی‌اند که تا امروز مسئولِ سرور باید دستی به .env اضافه
می‌کرد و چون در .env.example هم نبودند، هر بار از نو کشف می‌شدند. حالا در
همان فایل مستند شده‌اند و تست نگهبانشان است.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
سه بار پشتِ سر هم همین الگو تکرار شد: یک متغیرِ محیطی ست نبود، جنگو موقعِ
بالا آمدن مرد، و از بیرون فقط «502 Bad Gateway» دیده شد. کسی که سرور را بالا
می‌آورد هیچ سرنخی نداشت، و تشخیص هر بار یک رفت‌وبرگشتِ یک‌روزه بود.
ALLOWED_HOSTS و CSRF_TRUSTED_ORIGINS حالا دامنه‌های شناخته‌شده‌ی خودمان را
پیش‌فرض دارند. CSRF مخصوصاً مهم است: بدونش ورود به پنلِ ادمین از پشتِ پراکسیِ
HTTPS «CSRF verification failed» می‌دهد و علتش از پیام معلوم نیست.
SECRET_KEY اگر ست نباشد، در پروداکشن یک کلیدِ تصادفیِ واقعی ساخته و در
.django_secret_key نگه داشته می‌شود (۰۶۰۰، خارج از گیت). همان‌قدر
غیرقابلِ حدس، بدونِ یک قدمِ دستیِ دیگر؛ و چون روی دیسک می‌ماند، ری‌استارت
نشست‌های کاربران را باطل نمی‌کند.
CACHE_URL نبودن دیگر مانعِ بالا آمدن نیست. مشترک نبودنِ کش بینِ workerها یک
ضعفِ واقعی‌ست ولی دلیلِ خوبی برای خوابیدنِ کلِ سرویس نیست؛ حالا بالا می‌آید و
/api/health صریحاً هشدار می‌دهد. تستِ مربوطه هم از «باید بالا نیاید» به
«باید بالا بیاید ولی بی‌صدا نماند» تغییر کرد.
متغیرِ محیطی همچنان بر همه‌ی این پیش‌فرض‌ها اولویت دارد.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
